Stanisław Szmuc, „Głowa Chrystusa”

Stanisław Szmuc (1911-1997), „Głowa Chrystusa”

Pastel/papier;

Wymiary w świetle ramy: wysokość 34 cm, szerokość 22,5 cm;

Sygnowany i datowany l.d.: 19/XI 1940 St Szmuc;

Urodził się w 1911 roku w Wysokiej k/ Łańcuta. W 1933 r. ukończył w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie Wydział Sztuk Zdobniczych Przemysłu Artystycznego, gdzie pod kierunkiem Piotra Gajewskiego zdobył wiedzę w zakresie malarstwa monumentalnego – sakralnego. Duży wpływ na jego wybór przyszłej działalności artystycznej miał Józef Tyrowicz – profesor Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych we Lwowie. Pierwszą jego realizacją artystyczną w zakresie sztuki sakralnej, było wykonanie w 1934 roku w kościele p.w. św. Małgorzaty w Wysokiej, polichromii wg. własnego projektu, dwóch witraży kolorowych
oraz wszystkich ołtarzy. Zmobilizowany we wrześniu 1939 r. wyjechał z transportem Wojska Polskiego ze Lwowa do Rumuni, gdzie przebywał jako internowany w Caracal. Jako niepełnosprawny ze względu na chorą rękę po wypadku, nie został zakwalifikowany do przerzutu na zachód. W Rumuni pracował twórczo; malował portrety i sceny rodzajowe, a za zorganizowaną wystawę swych prac dostał od władz miasta – dyplom z podziękowaniem, tam też nauczył się języka rumuńskiego. W lipcu 1940 r. powrócił do rodzinnej wsi i dalej kontynuował prace w kościele w Wysokiej, a także w Handzlówce, Giedlarowej, Krzemienicy, Ślęzakach, Wrzawach i Frysztaku. Podczas okupacji został zaprzysiężony do pracy konspiracyjnej i zajmował się przechowywaniem osób przerzucanych na Słowację. W 1945 roku Szmuc uczestniczył w wystawie swych prac w Jaśle, a w 1946 r. w Łańcucie, gdzie wówczas uczył w Gimnazjum Handlowym. W 1947 roku uczył w Państwowym Ognisku Kultury Plastycznej jako nauczyciel kontraktowy. W 1946 r. wraz z rodziną przenosi się do Rzeszowa i zostaje członkiem Związku Polskich Artystów Plastyki, a w 1949 r. zostaje członkiem Zarządu, a w latach 1956-1959 był prezesem ZPAP Okręgu Rzeszowskiego. W okresie rzeszowskim Szmuc otrzymał stypendium twórcze Ministra Kultury i Sztuki, oraz w 1962 r. nagrodę Wydziału Kultury PWRN w Rzeszowie. W Rzeszowie uczestniczył w wystawach środowiskowych oraz ogólnopolskich m.in. w 1963 r. w Wystawie sztuki sakralnej w krużgankach Klasztoru OO Dominikanów w Krakowie. Skupiał wokół siebie grono młodych artystów, absolwentów krakowskiej ASP, m.in. Zdzisława Furmana, Alfreda Kuda i Zuzannę Kusek Kudową. Łącznie Szmuc uczestniczył w ponad 20-tu wystawach indywidualnych i zbiorowych w Rzeszowie, Krakowie, Lublinie i Kopenhadze. W 1963 r. wraz z żoną i trójką dzieci, przenosi się do Krakowa, gdzie w 1967 r. zostaje członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, później przez wiele lat pełni funkcję wiceprezesa. Jego krakowskie mieszkanie i pracownia były miejscem spotkań artystów, szczególnie byłych Lwowiaków.

Był wszechstronnym artystą plastykiem, autorem ponad 500 realizacji, głównie w zakresie malarstwa monumentalnego, mozaiki, polichromii w różnych technikach sgrafittów i witraży, głównie w obiektach sakralnych. Ponadto uprawiał prywatny nurt twórczości, koncentrując się na malarstwie sztalugowym i grafice. Malował portrety dziecięce, martwe natury i pejzaże. Szmuc posiadł sztukę zgodności architektury kościoła i jego wnętrza z dziełem malarskim. Jego technika polegająca na malowaniu farbami woskowymi, łączenie ich z olejnymi a nawet szkłem wodnym pozwalała osiągnąć niezwykłe walory kolorystyczne i dawała niespotykane u innych wartości estetyczne.

CENA: 1800 zł

 

DSCN6190

DSCN6188